Het olieconcern heeft eigen mensen op elk relevant ministerie van het West-Afrikaanse land. Ann Pickard, voormalig hoofd van Shell in Nigeria, zei dit in oktober vorig jaar tegen de Amerikaanse ambassadrice Robin Renee Sanders.
Shell zou bovendien misbruik hebben gemaakt van de kennis die het op de ministeries opdeed door de namen van Nigeriaanse politici die militanten zouden steunen door te geven aan Amerikaanse diplomaten. Shell helpt, maar dan anders.
Net als vrijwel al het andere ‘nieuws’ dat via Wikileaks naar buiten komt is dit weer een bericht dat misschien wel een schande is, maar ook een bericht dat eigenlijk niemand mag verbazen. Natuurlijk staat Shell midden in de Afrikaanse samenleving. Hoe haal je die olie anders uit een land dat extreem corrupt is en twee jaar geleden door Human Rights Watch nog werd betiteld als een ‘valse democratie’?
Het wordt pas echt pijnlijk als je de recente berichten over het beloningsbeleid voor de bestuurders van de oliegigant erbij haalt. Shell maakte eerder dit jaar met veel tamtam bekend dat de bonussen deels afhankelijk gingen worden van de plaats die Shell inneemt in de Dow Jones Sustainability Index.
Maar onlangs paste men dat beleid weer aan. Waarom? Omdat Shell in september plotseling uit de lijst geknikkerd werd vanwege uitgerekend de aanwezigheid in Nigeria. En dat zou betekenen dat bestuursvoorzitter Peter Voser en de zijnen over 2010 toch geen bonus op duurzaamheidvlak zouden krijgen.
De beloningscommissie zou nu overwegen om de jaarlijkse duurzaamheidenquête van het Zwitserse SAM, een dochter van Robeco, leidend te maken. Op deze enquête scoort Shell namelijk wel goed. Zou Shell ook in dat comité een eigen mannetje hebben?
Overigens prima aandelen hoor, ik heb ze zelf al jaren. Met een dividendrendement van ruim 5 procent en een balans waar menig West-Europees land jaloers op kan zijn is daar niks mis mee.
Maar stel die beloningen nou gewoon alleen vast aan de hand van operationele resultaten of het aandeelhoudersrendement. Daar zit het bestuur namelijk voor. En om er goed over na te denken of het wel verstandig is actief te blijven in wespennesten als Nigeria, met het oog op het imago en de duurzaamheid van de winst op de lange termijn.
Meer columns van Patrick Beijersbergen