Uw buurman beloofde nooit met vuur te spelen en zichzelf te allen tijde te kunnen redden, maar toen zijn huis in brand stond, hielp u toch maar snel mee met blussen. U had immers nogal wat spullen aan hem uitgeleend en om dat in rook en as te zien opgaan, nee, dat vond u onverteerbaar.
Bovendien kon de brand weleens overslaan naar uw eigen huis. Inmiddels staat de halve straat in brand en de buurt twijfelt of u hen allemaal wel uit de brand zult helpen. Overal in de straat hebt u wel bezittingen, dus hebt u eigenlijk wel keus? U bent de rijkste en degene met de beste brandverzekering, met veel reserves. U kunt dus ook het meeste verliezen. De rest van de straat weet dat donders goed.
Toen u in deze buurt kwam wonen, had u met de bewoners heldere afspraken gemaakt: samen regelden we het verkeer, de schoonmaak en het schilderwerk, maar ieder betaalde z’n eigen feestje. Nu blijken nogal wat feestjes uit de hand te zijn gelopen en recentelijk moest de politie er nog eens worden bijgehaald.
De stemming heeft er danig onder te lijden en de buitenwereld spreekt schande over onze buurt. Het zal u niet verrassen dat de huizenprijzen in onze buurt fors onderuit zijn gegaan.
Er moet iets gebeuren, roepen de grootste raddraaiers: de grote, boze wereld is tegen ons! Het is oneerlijk en bovendien erg overdreven! Maar als we niets doen, gaan we er allemaal aan en kunnen we onze buurtvereniging opdoeken en onze huizen afbreken.
Hoe kon het toch ooit zover komen, vraagt u zich af? Dat ik ze nu allemaal carte blanche moet geven om m’n eigen hachje te gaan redden? Ze zouden toch altijd zelf hun broek ophouden?
De grond om onze huizen is net drijfzand: langzamerhand zakken we er steeds verder in weg. Maar door elkaar een hand te geven houden we elkaar overeind. Natuurlijk, uw lang bij elkaar gespaarde bezittingen zijn straks van iedereen als het buurtbudget uw individuele huishouding langzaam overneemt.
Over drijfzand gesproken… Maar de stress in uw buurt maakt zo wellicht plaats voor opluchting en de boze buitenwereld glimlacht… Het is gelukt: wie er ook verzaakt, de buurtvereniging zal altijd betalen en de huizenprijzen stijgen alweer.
Zelfredzaamheid is een schone zaak, maar je moet er kennelijk een groot offer voor brengen. Of was het niet beter geweest de buurt te verlaten en terug te keren naar die groene oase in het noorden, daar waar u decennia lang veilig, goedkoop en met plezier woonde?
Meer columns van Wouter Weijand