Kent u het spelletje nog? Legertjes sparen en landen veroveren. Heeft dit iets met de huidige financiële mondiale verhoudingen te maken? Jawel.
Wat dacht u bijvoorbeeld van China? Eerst halveert het zijn munt, in 1994, vlak voordat het wordt toegelaten tot de Wereldhandelsorganisatie. daarna explodeert de export natuurlijk en verzamelt het bijna 2.000 miljard dollar aan reserves in vijftien jaar tijd.
Terwijl zijn claims op de Verenigde Staten in de vorm van staatsobligaties gigantisch worden, ‘koopt’ het regimes in Afrika en de nodige grondstoffenvoorraden. Een coup in Australië op Rio Tinto mislukt weliswaar, net als de aankoop van pakketten bankaandelen.
De laatste smoort in de kredietcrisis, de eerste in opkomend nationalisme in Australië. Ondertussen nemen de tekorten en schulden van de oude mogendheden snel toe. Om deze in Engeland, Frankrijk en natuurlijk de Verenigde Staten te kunnen stabiliseren, laat staan afbouwen, zijn mogelijk decennia van bezuinigingen nodig.
Gaat men dat wel trekken? De buikriem – vijf, tien, wellicht twintig jaar lang? Het zijn daarentegen de opkomende markten die produceren en zo hun valutareserves opbouwen. hoe los je dit op? Anders gezegd, wat zijn de evenwichtsmechanismen die hier hun werk moeten doen? Normaal gesproken gaat dit via valuta-appreciatie en -depreciatie. De dollar en het pond vallen terug en de renminbi apprecieert verder.
Als er tenminste sprake is van vrij kapitaalverkeer. Maar dat is er niet in China en de renminbi zou wel eens jarenlang te goedkoop kunnen blijven. China heeft daar met zijn enorme bevolking ook belang bij. zolang China de goedkoopste producent op aarde blijft, is de werkgelegenheid voor de Chinese massa geregeld.
En kan het bewind in het zadel blijven. Nee, de oplossing, die de westerse bevolking ontziet en de chinese reserves doet slinken, lijkt op het risk-spel, maar dan zonder oorlog: de ‘debt for land swap’. china kan Alaska overnemen, bijvoorbeeld voor 2.000 miljard dollar. de verenigde staten reduceren zo hun schuld en rentelasten.
Ook Engeland kan zoiets doen met zijn oliereserves in het continentale plat. Olie wil China altijd wel. En Frankrijk belooft China vol te stouwen met tgv’s en kerncentrales. ‘Barter trade’ is bijna altijd een goede oplossing. verdienen we ook nog wat aan China. langzamerhand zullen we moeten wennen aan het beeld van chinezen die de wereld veroveren.
Gelukkig lijken ze vooral in geld geïnteresseerd, al zullen niet alle buurlanden dat met me eens zijn en de Dalai Lama al helemaal niet. Maar misschien is een binnenlands vreedzaam, enigszins welvarend en gelukkig Chinese volk wel de beste waarborg voor vrede: het zijn er immers wel 1,3 miljard intussen en de geschiedenis leert dat een arm en gefrustreerd volk tot erge dingen in staat is.
risk… precies.
Meer columns van Wouter Weijand