Het is een oude beleggerswijsheid dat het bloed door de straten moet lopen voordat in een baissemarkt de bodem is bereikt. Met het Financieele Dagblad van afgelopen woensdag voor de neus lijkt het alsof de klinkers buiten rood beginnen te kleuren. Wie het lukt de krant van voor naar achter door te worstelen, heeft een sterke maag. Snelt u even wat koppen mee?
“Werkloosheid naar de 10%.” “De grootste terugslag sinds 1931.” De voorpagina wordt overheerst door zeer sombere voorspellingen van het Centraal Planbureau. De werkloosheid stijgt de komende jaren naar niveaus die we sinds de jaren tachtig niet hebben gezien. De economie krimpt dit jaar met 3,5 procent. Dat hebben we sinds de depressie niet meer gezien.
“Banken vrezen strop door blootstelling aan snel dalende valuta’s Centraal-Europa.” “Politieke spanning EU stijgt.” “Crisis werkt nog jaren door.” Voormalig ABN Amro-bestuurder en tegenwoordig hoogleraar Dolf van den Brink ziet pas weer groei in de jaren twintig van deze eeuw.
“Aegon moet snijden in de VS.” “DAF schrapt opnieuw banen.” “Markt voorziet slecht kwartaal DSM.” “Bouwer Vlasco failliet.” Kortom, het Nederlandse bedrijfsleven voelt de pijn van de crisis nu echt.
“Nieuwe miljardenfraude VS.” In de neergaande markten komen beleggingsfraudes eerder uit. Bij laag water zie je wie zonder zwembroek zwemt, in de woorden van Warren Buffett. (Leuk en illustratief maar onjuist, weet ik sinds ik aan de kust woon.)
“AEX verliest 3,6%.” “Koersval op beurzen door vrees voor langdurige recessie.”
De paar positief getoonzette berichten (“Russische kansen voor Shell”, “ Imtech gaat ook in 2009 uit van groei”) zijn onder op de pagina’s weggestopt.
Het is voldoende om de dekens op deze koude dag weer over het hoofd te trekken. Daarom enkele optimistische tegengeluiden. Om te beginnen is al dit slechte nieuws op het moment dat u dit leest al lang en breed in de koersen verwerkt. Dat heeft u in ieder geval gehad. De vooruitzichten zijn nu zo ongemeen slecht dat aandelen over de hele linie zwaar zijn geraakt. Dat is niet in alle gevallen terecht. Tijd voor een nieuw crisisspel: vind de anticyclische winnaars.
Dan begint Nederland betrekkelijk afgetraind aan de recessie: de werkloosheid komt van een historisch en internationaal laag niveau, het overschot op de betalingsbalans (6,9%) is het grootste van de eurozone, de overheidsfinanciën zien er, zelfs na de ingrepen in de financiële sector, beheersbaar uit. Dat was in eerdere crisisperioden wel anders en biedt een buffer, of beter nog, een springkussen.
Wie daar niet vrolijker van wordt, moet zich op een dag als deze maar beperken tot het weerbericht in dezelfde krant: “Landinwaarts breekt zo nu en dan een flets zonnetje door”.
Meer artikelen van Jan Maarten Slagter