Na een droevige tsunami van rampen, revoluties, grondstoffenspeculatie, inflatieangsten en rentestijgingen en de begrijpelijke reactie op de aandelenmarkt (koopsignaal?), zijn we bijna vergeten dat we in Europa ook nog wat probleempjes hadden...
Ach ja, dat is waar ook, er zijn een paar naties bijna failliet, maar dat lossen we tijdens de komende Eurotop eind maart gewoon samen even op.
Maar ‘first things first’: die hoofddoekjes bij de Hema in Antwerpen, de trainingsmissie in Afghanistan en de Provinciale Staten-verkiezingen waren natuurlijk veel belangrijker.
Mooi, want dan brengen we onze 800 miljard euro aan pensioenreserves weer verder onder handbereik van de eurogemeenschap, een detail slechts en niet echt belangrijk voor ons parlement, toch?
Dat zit zo: het afgelopen weekend is tijdens de ingelaste Eurotop, waarschijnlijk in strijd met het Europese Verdrag, besloten dat Europese noodfondsen vanaf 2013 obligaties van probleemlanden mogen opkopen.
De volgende stap, waarvan onze arme broeders dromen, is dat we samen schulden zullen aangaan, dus Europese obligaties zullen uitgeven. Die worden dan door alle eurolanden gezamenlijk gegarandeerd.
Hoewel niemand iets geeft voor de garanties van Griekenland, Ierland, etc. zal de rente op deze Europese obligaties bijna net zo laag zijn als die in Duitsland en Nederland, want wij hebben veel reserves.
Alleen Nederland al bezit circa 25 procent van alle Europese pensioenreserves, zo’n 50.000 euro per inwoner. Als de rest in gebreke blijft, mogen wij die schulden afbetalen, samen met de Duitsers, de Oostenrijkers en de Finnen, schat ik. Wie anders? Het zou dan de tweede keer worden dat we grootschalig bij de euroneus worden genomen.
Die eerste keer hielden we onszelf voor dat alle eurostaatsleningen veilig zouden zijn dankzij die ene munt (lariekoek natuurlijk, want een land verliest wel zijn munt, maar niet zijn streken), en besloten we onze pensioenfondsen los te laten buiten de grenzen van het DM-blok.
Hoeveel miljarden dat inmiddels gekost heeft, zullen we waarschijnlijk nooit te weten komen.
De ironie van ons lot wil dat juist onze Nederlandse pensioenfondsen de grootste beleggers in dit gedroomde nieuwe Europese schuldpapier kunnen worden.
Mochten de zwakke broeders alsnog omvallen, dan zijn we als land dubbel de klos. Stel dat onze regering er weer intuint en met het vergrote vangnet tegen softe voorwaarden akkoord gaat, dan hoop ik dat onze pensioenfondsen verstandiger zullen zijn en ook de federale euro-obligaties later zullen mijden. Fingers crossed!
De euro is als een moeras van federaal drijfzand, waarin we steeds verder wegzakken. Kan het noorden nog de n-euro vormen, zonder de z-euro in het zuiden? Het is al laat, het wordt steeds moeilijker en zal ook veel politieke moed vereisen!
Meer columns van Wouter Weijand