België was toch altijd één land, met één staatsschuld en die betalen ze heus wel terug, die Walen en Vlamingen, toch?
Zo is het nu eenmaal, dat is gewoon de status-quo en de rente bij de zuiderburen (welke?) zal toch niet veel hoger zijn dan bij ons? Maar voor hoelang nog eigenlijk, als Bart de Wever het land zachtjes gaat ontvlechten?
BP zorgde altijd voor 20 procent van het dividend van alle in de FTSE 100 opgenomen bedrijven. Het imago was lelieblank, zo groen als gras. Vrijwel iedereen was er vol in belegd, nee, dat zat wel goed. Maar dan BP’s meest recente status: quo vadis?
Precies, deze week verbood Bank of America haar personeel om transacties met BP te doen met een looptijd langer dan een jaar. En de renteopslag boven staatsleningen bedroeg voor BP inmiddels ruim 7 procent. Zal dit zich ook spoedig normaliseren tot een nieuwe status-quo? En vormt het zo dan weer een koopsignaal?
UBS hield net een seminar voor grote beleggers met een gezamenlijk vermogen van 8.000 miljard dollar en vroeg haar klanten hoe ze tegen de wereld aankeken, financieel gezien dan. Wat bleek onder meer? Zorgen over mondiale groei, landenrisico’s en de euro, de lange rente zal straks wat stijgen en goud en cash hadden de voorkeur bij een derde van de aanwezigen. Nou, was dat even spectaculair… precies de huidige status-quo dus.
In Nederland zijn we ook dol op status-quo’s: aandelen zijn doodeng voor pensioenfondsen, want volgende maand eist DNB een mooie dekkingsgraad. Tenslotte liggen onze verplichtingen dertig tot zestig jaar ver weg, dus is het logisch dat we juist nu minder in aandelen beleggen, toch…?
Alle levensverzekeringsmaatschappijen beloven ons plechtig nog maar een paar procent in aandelen te beleggen, stel je voor! Nee, al hun aandeelhouders, en anders wel de toezichthouders, stellen torenhoge eisen aan het kapitaal dat daar tegenover dient te worden aangehouden. Angst en voorzichtigheid overheersen, dat is nu gewoon de status-quo.
Nog maar enkele jaren beleende je gewoon je huis als je genoeg overwaarde had en dat stak je vervolgens in de aandelenmarkt, no problem. Je moest het geld het werk laten doen. In sommige kringen was dat de status-quo. Nu wordt er nog slechts in stilte en in spanning afgewacht wat een nieuwe regering te bieden heeft. In elk geval is op de huizenmarkt het besef doorgebroken dat de status-quo ten einde gaat komen.
De status-quo, het is vaak een slaapmiddel dat u in een nachtmerrie doet ontwaken. Geloof er dus niet te lang in en verlaat de status-quopositie voordat iedereen deze zo heerlijk comfortabel heeft ingenomen. En doe er uw voordeel mee.
Meer columns van Wouter Weijand