Het Europese akkoord is historisch. Zaken die tot voor kort ondenkbaar waren, vormen de kern. Veel moeite kost het echter niet om mijn enthousiasme te bedwingen. Ik wil eerst zien hoe het wordt uitgevoerd en of het werkt.
De druk van de markten en media was blijkbaar groot genoeg. Eerlijk is eerlijk, de politieke leiders in Europa hebben afgelopen week gedaan wat maximaal haalbaar was. Meer konden we redelijkerwijs niet verwachten.
Of het allemaal voldoende is, is een andere kwestie. Bovendien is er slechts een zeer grof hoofdlijnenakkoord. Zoals altijd zijn bij financiële zaken de kleine lettertjes bepalend en juist de details ontbreken.
De markten haalden echter opgelucht adem en namen daarmee een (m.i. te) royaal voorschot op een succesvolle uitwerking van de Europese megadeal.
De Griekse staatsschulden die in handen zijn van (vooral) de banken worden voor 50 procent "vrijwillig" kwijtgescholden, de banken moeten sneller hun eigen vermogen versterken en het noodfonds zal via garanties worden opgekrikt naar 1000 miljard euro. Het toezicht op de begrotingsdiscipline van eurolanden wordt versterkt.
Heilige koeien gesneuveld
Ik realiseerde me zojuist hoe "normaal" ik bovenstaande zaken begin te vinden. Een mens went blijkbaar snel, want nogal wat heilige koeien zijn in korte tijd geslacht.
We beseffen tegenwoordig dat schuld van een euroland risicovol is en staan juichend een 50 procent afwaardering toe. In ons achterhoofd houden we zelfs rekening met een verdere afwaardering tot 80 procent.
Alle voorheen ondenkbare trucs worden uit de kast gehaald om een noodfonds zo groot mogelijk te maken. Zonder dat er meteen grote bedragen worden overgemaakt, want we willen niet dat het vroeger ongenaakbaar geachte Frankrijk de AAA-status verliest.
En als hefbomen of deelverzekeringen (waarbij alleen de eerste 20 procent afwaardering wordt gedekt) niet werken, gaan we er maar alvast van uit dat China wel zal bijspringen. Ook China is namelijk niet gebaat bij een Europese implosie.
We verbazen ons ook niet meer over de hoogte van bedragen. Niet lang geleden vonden we 1000 miljoen euro veel geld, nu is het duizendvoudige gewoon. En als iemand roept dat er eigenlijk 2000 tot 4000 miljard moet worden vrijgemaakt, lijkt ons dit niet buitensporig.
Politiek baanbrekend is dat er in ieder geval macht van de eurolanden naar Brussel wordt overgeheveld. En als klap op de vuurpijl bestaat er de mogelijkheid dat de druk op de Italiaanse Zonnekoning Berlusconi zo groot is dat hij daadwerkelijk bezwijkt en dat Italië werkelijk hervormt. Dat laatste neem ik bij nader inzien terug.
Ik heb overigens niet de illusie dat we nu tot rust komen en dat een stabiele situatie is gecreëerd. Reken maar dat in de komende jaren nog meer onmogelijke monetaire, financiële en politieke acties ineens toch mogelijk blijken.
Dank u wel
Jawel hoor, geen column zonder de gebruikelijke trap naar Griekenland. Maar hoe lekker ook, "goedkoop" is die trap allang niet meer.
Een gratis massage - al dan niet discreet - voor alle Europese toeristen in Griekenland, of schoenpoetsbeurt voor zakenreizigers op het vliegveld in Athene is inderdaad wat veel gevraagd.
Lezers van mijn vorige column zullen niet verrast zijn dat ik ook niet vurig hoop op een benefiet optreden van vermeend Grieks zangtalent uit de jaren zeventig, als tegenprestatie voor de kwijtschelding. Maar je zou toch wel mogen verwachten dat wij worden overladen met Griekse bedankjes, al dan niet vergezeld van hun gebruikelijke culturele prullaria.
Het tegendeel is waar. Het Griekse volk reageerde vol afgrijzen over de deal, er werd schande gesproken over Europa en stakingsgolven zullen weer door het land deinen. Natuurlijk, de noodzakelijke offers zijn extreem, maar volledig terecht.
Het land heeft ronduit gelogen over zijn cijfers, jarenlang ver boven zijn stand geleefd en mag blij zijn dat ze zulke genereuze en vredelievende geldschieters heeft.
Gelukkig heb ik wel een ouderwetse opvoeding mogen ondergaan. Vandaar deze nederige oproep aan mijn bank: indien u mijn hypotheekschuld voor de helft kwijtscheldt, beloof ik dat ik een beleefd dankbriefje stuur.
Bovendien betaal ik de andere helft wel terug.
Meer columns van Errol Keyner