Dit soort toppers zijn giganten, maar groeien desondanks flink door. Ze zijn niet alleen zeer winstgevend op papier, maar genereren daadwerkelijk enorme kasstromen. Toch nemen de twijfels toe. Spelers als Alphabet, Microsoft, Meta, Oracle en Amazon investeren samen jaarlijks honderden miljarden in rekenkracht voor een leidende positie in de AI-revolutie. Een fors deel komt terecht bij chip-ontwikkelaar Nvidia. Niet iedere partij kan als winnaar uit de strijd komen, maar hun aandeelhouders blijven opvallend optimistisch.  

Maar onderhuids zijn de eerste waarschuwingssignalen zichtbaar. Het circulaire karakter van de sector is zo’n rode vlag. Zo financiert Nvidia klanten OpenAI en Nebius. Concurrent AMD gaat nog verder: het levert OpenAI niet alleen AMD-chips, maar ook warrants op AMD-aandelen. Bizar. Klant betaalt leverancier, niet omgekeerd.

De financiële rapportages wekken argwaan. Moeten de miljardeninvesteringen in chips in zes, of twee of drie jaar worden afgeschreven? Geen technisch detail, want met tientallen miljarden extra kosten ziet de winstgevendheid er ineens een stuk minder fris uit. Meta maakt het daarnaast extra bont met ogenschijnlijk lage salarissen en hoge marges. The Wall Street Journal berichtte dat 96 procent van de vrije kasstroom was aangewend voor aandeleninkoop ter compensatie van de aandelenbeloningen voor het Meta-personeel.  

Ook onfris: met verplichtingen buiten de balans, blijft risico onderbelicht. In toenemende mate gebruiken de giganten joint ventures om verplichte toekomstige afname van dure rekenkracht (van datacenters in aanbouw) te verbergen. Deze zaken gaan verder dan ‘boekhoudkundig geneuzel’.

Zelfs het edele Nvidia moet uitkijken. De concurrentie slaapt niet en sommige klanten ambiëren zelf chips te ontwerpen. Bovendien zullen de giganten – als de financiële resultaten minder rooskleurig blijken – met minder miljarden strooien.

Zo ver is het gelukkig nog niet. Maar uw gouden beleggingen zijn niet zo hard als staal. 

Errol Keyner is adjuct-directeur van de VEB.