Op een korte opleving tijdens de corona-pandemie na, is het al jaren huilen met de pet op voor aandeelhouders. Terwijl beurzen records verbraken, ging PostNL door het putje en koerst het aandeel rond de euro. Dat in 2016 een bod van 5,65 euro van het Belgische Bpost werd afgewezen, maakt het allemaal extra pijnlijk.

De beschuldigende vinger wijst daarbij telkens naar de postdivisie, meer specifiek de niet-zakelijke post. PostNL heeft daar weliswaar een monopoliepositie, maar onderneemt met handboeien om. De overheid bepaalt of de prijs van de postzegel omhoog mag en hoe snel een brief moet zijn bezorgd. Ben je wel ondernemer als je niet je dienst of zelfs de prijs ervan mag bepalen? Nog erger, PostNL beweert dat ze de wettelijke plicht om post tijdig (en verlieslatend) te bezorgen niet eens mag weigeren en teruggeven aan de Staat. Dat riekt naar wat tegenwoordig tot slaaf gemaakte onderneming heet.

Topman Pim Berendsen is het spuugzat. Vorig jaar – toen hij nog als cfo in de schaduw van voormalig ceo Herna Verhagen opereerde – werd de toon van de bestuurder al assertiever, maar inmiddels is PostNL klaar voor het gevecht. De vergoeding voor post moet omhoog (PostNL eist zelfs subsidie) en de dienstverlening moet omlaag (brieven pas na drie dagen bezorgd), of los het zelf maar op.

Maar zelfs als de postdivisie kostenneutraal wordt, resteert Berendsen een helse klus bij de andere tak, de pakketten. Hij wil daar groeien met hogere marges, ondanks moordende concurrentie van partijen als DHL en UPS. Bovendien, machtige grote (Chinese) klanten gaan niet uit liefdadigheid meer betalen. Succes toegewenst om in dat wapengekletter hogere prijzen te bedingen.

Wellicht trekt Berendsen aan een dood paard, maar als hij van PostNL een prima renderende onderneming maakt, weet ik wie echt een Nobelprijs verdient. 

Errol Keyner is Adjunct-Directeur van de VEB