Nee, ondergetekende is geen voormalige neoliberaal die eindelijk het licht heeft gezien. Noem me ouderwets, maar ik voel me nog steeds uiterst senang in de duistere hoek waar verfoeide diehards het kapitalisme bewieroken en respectvol praten over Adam Smith, Milton Friedman, Margaret Thatcher en zelfs de VOC. Toch?  

Kapitaalallocatie hoort bij de belangrijkste taken van een topbestuurder, inclusief de vraag wat een onderneming moet doen met (mogelijk) overtollig geld. Investeren om de continuïteit en toekomstige kasstromen veilig te stellen of fors te laten groeien, is een voor de hand liggende keuze. Een economisch rechtse purist zal betweterig toevoegen dat continuïteit geen bodemloze put mag zijn en dat die kasstromen wel de kosten van kapitaal (liefst ruim) moeten compenseren, maar deze route leidt normaliter niet tot veel controverse.

Meer discussie barst los als flinke bedragen worden neergelegd om overnames te financieren, bijvoorbeeld om het palet uit te breiden met aanpalende producten of geografische expansie te bewerkstelligen. Veel overnames leveren minder op dan beoogd of mislukken compleet. Expansiedrang lijkt vooral gedreven door ego in plaats van door economische waardecreatie.

Voor veel beleggers is daarom dividend de veiligste keuze, hoewel paradoxaal sommige ondernemingen geld moeten lenen om dividend uit te keren.  

De laatste decennia is aandeleninkoop hip. Hiervoor is zelfs geld lenen verdedigbaar, als de koers belachelijk laag staat. Feitelijk lijkt de onderneming dan op een speculant die met geleend geld – en zelfs voorkennis – belegt.

Dilemma: de timing van aandeleninkoop. Ondernemingen kopen als de zon schijnt, echter tegen een torenhoge aandelenkoers. Als het financieel belabberd gaat en de koers is gedecimeerd, kopen ze juist niet (en moeten bij nood zelfs een claimemissie plaatsen). Veel duur kopen en de uitverkoop dus missen.

Doe maar dividend. 

Errol Keyner is Adjunct-Directeur van de VEB