Een perpetual is een obligatie zonder einddatum. Het is een eeuwigdurende obligatie. U krijgt in theorie voor altijd rente uitgekeerd, maar de uitgever kan beslissen om toch eerder af te lossen.

Doorgaans wordt de rentevergoeding eens in de zoveel jaar (vaak na tien jaar) aangepast aan de actuele stand van de lange staatsobligatierente, meestal met een opslag.

Een perpetual kan dus een goed instrument zijn om langdurig een beter rendement te behalen dan op langlopende staatsobligaties, maar daarvoor moet de belegger wel bereid zijn een aantal extra risico’s te lopen.

De belangrijkste risico’s van perpetuals

• Renterisico: vanwege de lange looptijd (voor de hoofdsom dus in beginsel oneindig) zijn deze instrumenten relatief gevoelig voor een stijgend renteniveau. De rente van de perpetuals wordt om de zoveel jaar gereset, maar in de tussentijd is de belegger kwetsbaar.
  
  
• Marktrisico: perpetuals worden uitgegeven door bedrijven of banken met een bepaalde kredietwaardigheid die is af te lezen aan de creditrating. Een aanpassing van deze rating kan de koers sterk beïnvloeden. Een voorkeur of afkeur in de markt voor bepaalde ratings eveneens.
  
  
• Coupon overslaan: bij veel perpetuals heeft de uitgevende instelling het recht de couponbetaling over te slaan.
  
  
• Faillissementsrisico: bij een perpetuele obligatie heeft het kapitaal vaak een achtergesteld karakter. Bij een faillissement heeft de belegger dan een grotere kans om de hoofdsom te verliezen dan houders van gewone obligaties.
  
  
• Callrisico: de uitgevende instelling kan de obligatie toch vervroegd aflossen. Vooral als de rente in de markt sterk daalt en de resetdatum nog ver weg is, kan de belegger de aantrekkelijke coupon verliezen.
  
  
• Liquiditeitsrisico: in veel perpetuals is maar weinig handel. Dat betekent dat de belegger het risico loopt niet te kunnen verkopen tegen een goede prijs.

Beleggers moeten rekening houden met de risico’s en doen er verstandig aan om binnen het rentedragende deel van de beleggingsportefeuille de weging perpetuals beperkt te houden en deze bovendien te spreiden over verschillende uitgevers.

En als de rentevergoeding slechts beperkt hoger is dan die op risicoloze staatsleningen, kunnen zij er beter helemaal van afzien.